وقتي به دنيا ميام، سياهم، وقتي بزرگ ميشم، سياهم
وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم، وقتي مي ترسم، سياهم
وقتي مريض ميشم، سياهم، وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم
و تو، آدم سفيد
وقتي به دنيا مياي، صورتي اي، وقتي بزرگ ميشي، سفيدي
وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي، وقتي سردت ميشه، آبي اي
وقتي مي ترسي، زردي، وقتي مريض ميشي، سبزي
و وقتي مي ميري، خاکستري اي
و تو به من ميگي رنگين پوست؟؟؟

شايدبراي همه ايرانيان جالب است بدانند كه رژيم صهيونيستي كه روزانه دها خبر و كشتارشان در كشور ما موج مي زند و حافظه عمومي را به خودش جلب مي كند چيست؟ چگونه تشكيل شده است ؟

فكر كردم بد نيست براي معدود دفعات بياييم و با اطلاعات كافي و مفيد ، خودمان قضاوت كنيم ....

صهيونيسم(Zionism)  نام يك جنبش ازكوه صهيون “آرامگاه داود نبى" گرفته شده كه دربيت‌المقدس قرار دارد. يـهوديان كـه پـس از ويرانى اورشليم در سال  70  ميلادى بـه دست روميان ، در سراسر جهان پراكنده شده بودند.در طول تاريخ ، به ويژه در كشورهاى مسيحى،به‌عنوان يك اقليت دينى و گاه نـژادى شكنجه وآزار مي‌ديدند به همین دليل، درطول قرن‌هاى دراز همواره وعده ‌بازيافت «ارض موعود»، چنانچه موسى (ع) آنان را بدان رهبرى كرده بود، در خيالشان زنده بـود. صـهـيـونـيـسـم جديد صورت دنيوى وملت پـرسـتانه اى از يهوديت اصلى است.

در اواخر قرن 19 با  انقلاب فرانسه وضع يهوديان در اروپاى غربى بهبود يافت اما در اروپاى شرقى تغييرى حاصل نشد و بيشتر يهوديان در روسيه و يا لهستان وضـع دشوارى‌داشتند. درسال1897 با تشكيل «نخستين كنگره جهانى صهيونيست » در شهـر بال (بـازل) سوئيـس ، صهيونيسم به صورت نهضت سياسى سرتاسرى در اروپا در آمد و تئودور هرتسل1860 ـ 1904رهبرى نهضـت را در دسـت‌گرفت. هرتسل درجزوه اى كـه در سال 1896 تـحـت عـنـوان (كـشور يهوديان) منتشر کرد،خواستار تشكيل كشورمستقل يهودى در فلسطين شده بود.
در آغـاز در فـلسـطـيـن كـه كـشـورى عرب نشين تحت حاكميت امپراتورى عثمانى (تركيه ) بود، مـهاجران صهيونيست ، در زمين هاى خريدارى شده سكونت كردند. از همان ابـتـدا براى رهبران نـهضت صهيونيسم واضح بود كه تصرف زمين براى تحقق روياهايشان امرى ضروري است .
هرتسل در سـال 1901 در سـازمـان جهانى صهيونيست شركتى به نام «كرن كايمت» (صندوق ملى يهود) تشكيل داد تا براى سكنا گزينان يهودى زمين بخرد. بر اساس منشور اين سازمان، صندوق مى بايست در فلسطين ، سوريه و ديگر مناطق عثمانى (تركيه ) واقع در آسيا و شبه جزيره سينا، زمين خريدارى كند و آن را به عنوان دارايى انتقال ناپذير مردم يهود حفظ كند.
عقيده هرتسل اين بود كه با تصرف زمين مي تواند به آرزوي ديرينه اش كه همانا ايجاد كشوري مستقل است جامه عمل بپوشاند كه در اين امر انگلستان حامي بزرگ آنها بود .
پـس از مـرگ هـرتسل در سال 1904 خائيم وايزمن(Chaim Weismann ) رهبرى اين حـركـت را بـه عـهـده گـرفـت.

وايـزمـن شـيمى‌دان بـود و در طـول جـنگ جـهـانى اول براى دولت انگلستان تحقيقات نظامى مى‌كرد و در نيروي دريايي انگلستان به استخدام درآمده بود.
سرمارك سايكس كـارشناس انگليسى امور فلسطين، صهيونيسم را ابزار توسعه نفوذ انگلستان در خاورميانه مى دانست. جـنـگ جهانى اهميت نفت را نشان داده بود و انگليس قصد داشت كه يك لوله نفتى از حوزه‌هاى نفتى عربى واقع در غرب حيفا تا اروپا بكشد. در سال 1916 سايكس موفق شد، قرار دادي منعقد كند كه طي آن به انـگـلستان حق مى داد كه بندرى در حيفا بسازد و خواستار تسلط مشترك انگلستان و فرانسه بر فـلسـطـيـن بـود.

در آن روزهـا فلسطين كشورى بود با حدود 58 هزار نفر عرب و 30 تا 60 هزار يهودى كه همه آنها صهيونيست نبودند.
در 22 ژوئيـه 1922 جـامـعه ملل ، بنا به درخواست انگستان به انگلستان در اداره فلسطين حكم قـيـمـومـيـت داد. كه طي آن حق تعيين سرنوشت مردم فلسطين از بين رفت. در سـال 1920، سـازمـان جـهـانـى صهيونيست ، صندوق بنياد فلسطين را تاسيس كرد تا بودجه ميزان خريد املاك توسط يهوديان در سرزمين هاى فلسطيني را تامين كند.
سكنـا گزينان صهيونيـست نيرويى به نام  هاگان (نـيـروى دفـاع از خـود) تشكيل دادند تا مامور حفاظت از زمين هايشان باشد. در اوايـل دهـه 1930 زمانى كه احساسات ضد يهود در آلمان رشد مى كرد، دولت انگلستان سطح مهاجرت يهوديان را به فلسطين افزايش داد و در نتيجه تعدادشان در فلسطين تا 40درصد  افزايش يافت. بـا تـوجـه به افزايش جمعيت، انگلستان اجازه داد كه املاك جديد و زيادترى خريدارى شود.
آژانـس يـهـود در فـلسـطـيـن تـحـت قيموميت انگليـس ، بـه كـشـورى در درون كـشـور ديـگـر تبديل شد و علاوه بر مالكيت اراضى متعدد در مقياس وسيع ، بودجه كشاورزى را نيز تامين كرد و داراى تاسيسات تجارى و صنعتى شد كه اين امر در سال 1936 موجب شورش اعراب عليه انگلستان شد.
اعـراب امـيـدوار بـودنـد تا از طريق نهضتى كه بيشتر به روستائيان متكى بود، بر انگلستان فـشـار وارد آوردند تا مساله مهاجرت يهوديان و خريدارى اراضى را متوقف كند.

در سـال 1937، گـروه نـظـامـى جـديـدى بـه نـام(سـازمـان نـظـامـى مـلى) توسط يهودي ها تـشـكـيل شده بود كه هدف آن استفاده از نيروى علنى بيشتر عليه اعراب بود. به عنوان نمونه ، اين سازمان در بازارهاى عرب بمب گذارى مى كرد.

ايجاد كشوري بنام اسرائيل

در 14 مـه 1948 يهوديان اين كشور به فرماندهى «ديويد بن گورين» رسماً مـوجـوديـت حاكميت خود را به نام «اسرائيل » اعلام كردند. چند ساعت پس از اين اقدام ، آمريكا و شـوروى بـه تـرتـيـب ايـن رژيم را به رسميت شناختند، و آژانس ‍ يهود صدور اعلاميه تاسيس كـشـور اسـرائيل از قطعنامه 181 سازمان‌ملل به عنوان سند شناسايى حق مردم يهود در استقرار كـشـور مـسـتـقـل خـود نـام بـرد.جالب اينكه در ايـن اعـلامـيـه مـرز مـشـخـصـى را بـراى اسـرائيـل در نظر نگرفته بودند !

عـلاوه بـر قـطعنامه 181، آژانس يهود در ادعاى خود نسبت به فلسطين به حق تعيين سرنوشت و مالكيت باستانى اين سرزمين اشاره مى كرد و يهوديان جديد را جانشين عبريان باستانى قلمداد مى كرد.
بـه دنـبـال ايـن مساله غروب همان روز، چهار كشور عربى : مصر، سوريه، اردن و لبنان به دولت نـوظـهـور اسـرائيـل اعـلان جـنـگ دادنـد و ايـن اوليـن جـنـگ خـونـيـن اعـراب و اسرائيل بود.
از سـويى نـفـرت شـديـد افـكـار عـمـومـى جـهـان از مـسـائل خـونـين فلسطين رژيم تازه متولد شده صهيونيست ها را در انزوا قرار داد؛ و اين رژيم را به سوى امريكا كه از اواخر دهه 1940 جايگزين استعمار پير بريتانيا شده بود نزديك مي كرد.
صهيونيست هاى مـقـيـم امـريـكـا، نـيـز فـعـاليـت هـاى خـود را تـشديد و بـر ضـرورت تـشكيل دولت يهود تاكيد كردند. در 29 نـوامـبـر 1947، آمريكا و شوروى طى يكى از نادرترين توافقات خود طرح تجزيه خاك فلسطين را به دو بخش يهودى و عربى پياده كرده و از سازمان مـلل خـواسـتـنـد كـه ايـن طـرح را بـه تـصويب برساند؛ بدين معنى كه قيموميت انگليس در مورد فلسطين تا اول اوت 1948به پايان رسيده و اين كشور به دو بخش يهودى و عربى تقسيم و بيت المقدس نيز منطقه بين المللى اعلام شود.
تصويب طرح تجزيه خاك فلسطين در همان تاريخ خشم و نفرت جهان اسلام را بيش از پيش بر انگيخت و تظاهرات خونينى عليه آمريكا و شوروى به ويژه عليه صهيونيست ها در بيت المقدس ، يافا، حيفا و چند شهر ديگر فلسطين و كشورهاى اسلامى ديگر برپاشد.
در 8 دسـامـبـر 1947 جـامـعـه عـرب طـى نـشـسـتـى ضـمـن اعـتـراض بـه اقـدام خـائنـانه سازمان مـلل ، تـصـمـيـمـاتـى بـراى رويـارويـى بـا صهيونيست هـا اتـخـاذ كـرد. در سـال 1948 جـنـگـنـده هـاى مـصـرى ابـتـدا تـل آويـو پـايـتـخـت اسـرائيـل را بـمـبـاران كـردنـد و نـيـروهـاى زرهـى لبـنـان از شمال ، سوريه و اردن از شرق و مصر از غرب به سوى فلسطين به راه افتادند.
در روزهـاى نخست جنگ نيروهاى اردن موفق به اشغال بخش عمده اى از بيت المقدس شدند شوراى امنيت كـه ادامـه جـنـگ را بـه ضـرر صـهـيـونـيـسـت هـا مـى ديـد در 2 ژوئن سال 1948 در حالى كه 19 روز از جنگ مى گذشت، خواستار آتش بس شد. صهيونيست ها بعد از ايـن آتـش بـس بـا حـمايت آمريكا و چكوسلواكى شروع به تجهيز قواى نظامى خود كردند، و در سـپـتـامـبـر هـمـان سـال يـعـنـى سـه مـاه بـعـد، آتـش بـس را نـقـض كـردنـد و در داخل فلسطين ، منطقه «عك»، جايى كه هزاران عرب از حـيـفـا و نـقـاط ديـگـر بـه آنـجـا پـنـاهـنـده شـده بـودنـد را بـه گـلوله بـسـت .

اعـراب در جـنـگ دوم بـه عـلت فـقـدان فـرماندهى واحد و عدم هماهنگى هاى لازم نتوانستند به طور مطلوب پايدارى كنند و در نتيجه جنگ اعراب و اسرائيل در شرايطى كه 6 هزار كيلومتر مربع از ارضـى بـه اشـغـال صهيونيست هـا در آمـده بـود بـا ميانجيگرى سـازمـان ملل به پايان رسيد.
در بـهـار سـال 1949، اسرائيل موافقت نامه هاى جداگانه متاركه جنگ ( نه قراردادهاى صلح) با مـصـر، لبنان ، ماوراء اردن و سوريه منعقد كرد. اما اين موافقت نامه ها پايدار نماند و حمله هاى اسـرائيـل هـر چـنـد وقـت يـكـبـار بـه قـسـمـتـى از ايـن كـشـورهـا صـورت مـى گـرفـت.
به اين ترتيب در اين جنگ نزديك به يك ميليون ، فلسطينى آواره و به كشورهاى عربى منطقه پـنـاهنده شدند و هزاران نفر از سربازان طرفين كشته و زخمى شدند و صهيونيست ها توانستند بر 78 درصد كـل خـاك فـلسـطـيـن مسلط شوند . از سوى ديگر مهاجرت يهوديان به فلسطين اشغالى افزايش يافت و در سال 1951 به اوج خود رسيد.
بـر اثـر جـنگ و همچنين ترور و كشتار فلسطينى ها و فرار آنان از سرزمين آبا و اجدادى مساله آوراگـان فلسطين به وجود آمد و اين مساله همچنان زمينه جنگ هاى بعدى يعنى 1956و 1973 اعـراب و اسـرائيـل را فـراهـم آورد. آوراگـان فـلسـطـيـنـى با به وجود آورد”سازمان‌آزاديـبخش فلسطين “ و چندين سازمان چريكى و دسـتـه هـاى مـخـفـى و شـبـه نـظـامـى از 1967 جـنـگـى سـخـت و بـى امـان را بـا اسـرئيـل آغاز كردند.

اما شايد يك سوال ذهن مردم ايران را مشغول كرده كه چرا ايران قبل از انقلاب اسلامي حامي كشور غاصب اسرائيل بود ولي بعد از انقلاب اسلامي اين كشور را به رسميت نمي شناسد ؟

اين سوال را مي توان با در نظر داشتن 3 بعد پاسخ داد :

بعد اعتقادات و ديني :

 اسلام هميشه حامي مستضعف و مستضعفين بوده و در مقابل ظالم و ستمگر ايستاده است . ايران كه بزرگترين كشور شيعه در جهان محسوب مي شود به تبعيت از دين اسلام و ائمه و با اعتقاد به ظهور منجي عالم بشريت كه براي مقابله با ظالم و حمايت مظلوم خواهد آمد هميشه بايستي با اقتدا به امام عصر ( عج ) پشتيبان مردم مظلوم فلسطين باشد .

بعد فرهنگي :

شايد در دوره پهلوي خواستار نزديك تر شدن به جوامع غربي بالاخص آمريكا بوديم اما با انقلاب اسلامي ايده آل ها ، خواسته ها و الويت ها تغييركرد و فرهنگ اسلامي الويت قرار گرفت . با وجود اين كه اثبات شده كه كشورهاي همسايه قطعا در فرهنگ و آداب و رسوم يكديگرتاثيرمستقيمي دارند با بودن اسرائيل به جاي كشوري اسلامي ،قطعا  مشكلات اجتماعي و فرهنگي‌مان دوچندان خواهد شد .

همچنین با تسلط ابرقدرتها در منطقه خاورمیانه قطعا خطری جدی برای کشورهای در حال توسعه خواهد بود .

بعد سياسي :

استعمارگران براي تامين منافع خود در نقاط مختلف جهان اعمال نفوذ مي كنند و از منابع آن كشور براي رفاه كشور خود بهره مي برند . انگليس و آمریکا در فلسطين براي بدست آوردن نفت اعمال نفوذ می کنند  و چه بسا كه بعد از فلسطين خواستار رسيدن به نقطه عطف جهان ( ايران ) باشند ،بنابراين اگر منافعشان در فلسطين تامين نشود ،ديگر به اهداف بلندتري فكر نخواهند كرد و بدين ترتيب ما مي توانيم كه جنگ را به خارج از مرزهايمان بكشانيم .