يادمان باشد، حرفي نزنيم كه به كسي َبر بُخورد.

نگران ورق خوردن كتاب تقدير من، بي‌مهابا باش، گاه در گريز از حقيقت اسم خود، هيچ راه نجاتي نيست.

سالهاست كه نوشتن بي اشتباه باران را به تشنه‌ترين بوته‌هاي بازمانده ياد داده‌ام.
تا شبي شايد . . .
آن روز باراني، آن دقيقه آخر، آوازي از رحيل برآيد كه وقت كامل آن رفتن بي سوال رسيده است،
بعد هم هيچ اتفاقي نخواهد افتاد. پايان تمام گريه‌ها، همين فراموشي خاموش آدمي است
 و زندگان بعد از تو بسا به روزي چند به خواب گريه خواهند رفت
و باز سال و ماهي بعد. . .
 باران خواهد آمد، زندگي ادامه خواهد داشت و باد هم راه خود را خواهد رفت
و من در اين مدت همچنان دوره خواهم كرد شبها را و روزها را . . . . .

اينجا همه‌، كارها را براي رسيدن به نتيجه انجام مي‌دهند نه براي خدا، حالا ديدي راه را گم كرده‌ايم .
اينجا تنها ستارگان، نشاني بي اشتباه ما و راه‌بلدان هجرت‌اند، حالا صبوري مي‌كنم، رنگين‌ترين روياها چشم‌ به‌راه دو ديده خواب آسمان شده‌اند و سرانجام شبي، ‌مردگان با شمع‌هاي روشنشان در دست، به خانه بازخواهند گشت.

با آن همه نياز كه من داشتم به تو
پرهيز عاشقانه من ناگزير بود
من بارها به سوي تو آمدم ولي
هر بار دير بود  …                                               هوشنگ ابتهاج

 
  تجربه به من ثابت كرده است آدمهايي كه زير باران چتر بالاي سرشان مي‌گيرند، هيچ‌گاه عاشق نشده‌‌اند،
 خبرت بدهم، ديروز زير باران غرق شدم.
 يك من تازه پيدا كرده‌ام.
تصميم گرفته‌ام اين بار به جاي سوار بر باد، سوار بر امواج زندگي به سفر بروم، سفر به  جزيره اي كم شناخته، شهر عشق
  كرب و بلا

حالا ديدي هميشه درآخرين دقيقه بي باورگريه‌ها راه نجاتي هست، ديگر دلواپس چيزي از اين چراغ شكسته نباش، تنها بگو روزي دور كه دوباره تو را به مكافات اين جهان خسته بازخواهند آورد، از ما چه خواهي خواست؟

سلام
دوباره آغاز خواهم كرد، از نو، از سرشوق ...
امروز تولد بيست و چند سالگي‌ام بود.

پی نوشت : 
    تولد تنهايي (۲)
    تولد تنهايي(1)

اَللّهُمَّ اجْعَلْنا مِمَّنْ دَاءْبُهُمُ
خدايا قرار ده ما را از كسانى كه شيوه شان در زندگى

الاِْرْتِياحُ اِلَيْكَ وَالْحَنينُ وَدَهْرُهُمُ الزَّفْرَةُ وَالاْنينُ جِباهُهُمْ ساجِدَةٌ
شادمانى با تو و زارى به درگاه تو است و روزگارشان آه و ناله است پيشانيهاشان در برابر عظمتت به خاك

لِعَظَمَتِكَ وَعُيُونُهُمْ ساهِرَةٌ فى خِدْمَتِكَ وَدُمُوعُهُمْ ساَّئِلَةٌ مِنْ
افتاده و از ديدگانشان در خدمتت يكسره بيدار است و سرشكشان از

خَشْيَتِكَ وَقُلُوبُهُمْ مُتَعَلِّقَةٌ بِمَحَبَّتِكَ وَاَفْئِدَتُهُمْ مُنْخَلِعَةٌ مِنْ مَهابَتِكَ
ترس تو ريزان و دلهاشان به محبتت آويزان و قلبهاشان از هيبتت از جا كنده شده است

يا مَنْ اَنْوارُ قُدْسِهِ لاِبْصارِ مُحِبّيهِ راَّئِقَةٌ وَسُبُحاتُ وَجْهِهِ لِقُلُوبِ
اى كه انوار قدسش براى ديدگان دوستانش در كمال درخشندگى است و پرتوافكنيهاى جمالش براى قلوب

عارِفيهِ شاَّئِفَةٌ يا مُنى قُلُوبِ الْمُشْتاقينَ وَيا غايَةَ امالِ الْمُحِبّينَ
عارفان زداينده (چركيها) است اى آرمان دل مشتاقان و اى منتهاى آرزوى دوستان

اَسْئَلُكَ حُبَّكَ وَحُبَّ مَنْ يُحِبُّكَ وَحُبَّ كُلِّ عَمَلٍ يُوصِلُنى اِلى قُرْبِكَ
از تو خواهم دوستى خودت و دوستى دوستدارانت و دوستى هر عملى كه مرا به قرب تو واصل گرداند

وَاَنْ تَجْعَلَكَ اَحَبَّ اِلَىَّ مِمّا سِواكَ وَاَنْ تَجْعَلَ حُبّى اِيّاكَ قاَّئِداً اِلى
و تو را در پيش من محبوبتر از ماسواى تو قرار دهد و از تو خواهم كه دوستيم را نسبت به تو جلودارم قرار دهى تا

رِضْوانِكَ وَشَوْقى اِلَيْكَ ذائِداً عَنْ عِصْيانِكَ وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ اِلَيْكَ
مرا به رضوانت بكشاند و اشتياقم را به سويت چنان كنى كه بازدارنده از نافرمانيت باشد و بر من منت نِه به اينكه بر من توجهى

عَلَىَّ وَانْظُرْ بِعَيْنِ الْوُدِّ وَالْعَطْفِ اِلَىَّ وَلا تَصْرِفْ عَنّى وَجْهَكَ
فرمايى و با ديده دوستى و عطوفت بر من بنگرى و رو از من مگردانى

وَاجْعَلْنى مِنْ اَهْلِ الاِْ سْعادِ وَالْحِظْوَةِ عِنْدَكَ يامُجيبُ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ
و مرا از جمله سعادتمندان و بهره مندان نزد خود قرار دهى اى پاسخ دهنده اى مهربانترين مهربانان

                                       *العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان*

اِلهى فَكَما
خدايا چنانچه

غَذَّيْتَنا بِلُطْفِكَ وَرَبَّيْتَنا بِصُنْعِكَ فَتَمِّمْ عَلَيْنا سَوابِغَ النِّعَمِ وَادْفَعْ عَنّا
به لطف خويش ما را خوراك دادى و به پرورش خود پروريدى پس نعمتهاى فراوانت را بر ما كامل كن و ناگواريهاى

مَكارِهَ النِّقَمِ وَآتِنا مِنْ حُظُوظِ الدّارَيْنِ اَرْفَعَها وَاَجَلَّها عاجِلاً
سخت و بد را از ما دور كن و عطا كن به ما از بهره هاى دو جهان برترو بهترش را چه اكنون

وَآجِلاً وَلَكَ الْحَمْدُ عَلى حُسْنِ بَلاَّئِكَ وَسُبُوغِ نَعْم اَّئِكَ حَمْداً يُو افِقُ
و چه در آينده و ستايش تو را است براى آزمايش نيكويت و نعمتهاى فراوانت ستايشى كه برابر

رِضاكَ وَيَمْتَرِى الْعَظيمَ مِنْ بِرِّكَ وَنَداكَ يا عَظيمُ يا كَريمُ بِرَحْمَتِكَ
خوشنوديت باشد و احسان و بخشش بزرگ تو را به سوى ما جلب كند اى بزرگ و اى بزرگوار به رحمتت

يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ
اى مهربانترين مهربانان